.:: Kay MaG : Online Magazine ::.

ตอนนี้งานมหกรรมหนังสือก็เริ่มขึ้นแล้วนะ อยากเที่ยว อยากอ่าน อยากเสียตังค์ก็ไปกันได้เลยนะ ^ ^ อ้อ แล้วก็ได้ความรู้ด้วย แต่มันก็ขึ้นอยู่กับแต่ละคนอ่ะนะ ว่าอ่านหนังสือประเภทไหน แต่ยังงัยอ่านมันก็ย่อมดีกว่าไม่อ่านอยู่แล้วว่าม่ะ

สำหรับหญิงสาวและชายหนุ่ม ข้าพเจ้าก็มีเรื่องที่จะเล่าให้ฟังเพื่อเป็นการเตื่อนภัยกัน

เรื่องมันก็มีอยู่ว่า ข้าพเจ้าไปงานมหกรรมหนังสือกับแม่(มันก็เหมือนกับทุกๆปีนั่นหละ แค่คราวนี้มากะแม่และน้อง) ตรงทางเข้ามันก็จะมีเครื่องตรวจอาวุธเพื่อความปลอดภัย ข้าพเจ้ากับแม่ก็ไปยืนต่อแถว แต่อยู่คนละแถวกันกะแม่ หลังจากยืนอยู่ได้ไม่นาน ก็รู้สึกไม่ดีที่มีคนที่อยู่ข้างหลังมายืนแนบชิดเกินไป ก็เลยขยามเขยิบไปข้างหน้า แต่เค้าก็ยังเขยิบตามมาอีก(ตอนนี้หน้าอกหนูแทบขาชนหลังผู้ชายข้างหน้าอยู่แล้ว) รู้สึกแย่มากแต่คิดว่าคนคงจะเยอะ และมันก็จะผ่านที่ตรวจกระเป๋าอยู่แล้ว ก็เลยไม่อยากสนใจ หลังจากผ่านมาก็ชิ่งหนีออกแล้วก็หันหลังไปมองว่าไอ้โรคจิตนั่นมันเป็นใคร(ขอดูหน้าหน่อยเหอะ) แล้วก็ได้พบว่ามันคือชายแก่ อายุประมาณ 50 กว่าๆ ที่แต่งตัวดูดี (แต่จิตใจเลวทราม) ข้าพเจ้าเองก็ไม่อยากมีเรื่องก็เลยเดินไปกับแม่แล้วก็น้อง พอเข้ามาในงานเราก็แยกกันเดินตามปกติ ข้าพเจ้าจึงเดินไปที่บูธที่ต้องการ และพบว่า คนเยอะโคตร และก็เริ่มใช้ท่าไม้ตายในการแทรกซึมเข้าไป เพือสิ่งที่ต้องการ(ก็หนังสืองัย) แต่แล้วเรื่องเลวร้ายก็เกิดขึ้น
ข้าพเจ้ารู้สึดถึง การเบียดที่แนบชิดอีกครั้ง จึงหลบหลีกโดยกราแทรกตัวเข้าไปที่มุมที่มีคนยืนเบียดกันสุดๆ เพราะคิดว่ามันคงตามมาลำบาก แต่ข้าพเจ้าก็คิดผิด มันยังคงตามมา แผนการสุดทายจึงต้องถูกขุดขึ้นมาใช้ ข้าพเจ้าตะโกนออกมาว่า "ว้าย โรคจิต" ไม่ใช่หรอก มันง่ายไป ข้าพเจ้าหันกลับไปมองตาลุงโรคจิตด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามสุดๆ ไม่มีแววตาที่แสดงออกถึงความกลัวหรืออายให้เห็น แล้วถามออกไปด้วยเสียงที่ดังพอสมควรว่า "นี่ลุง อยากมีเรื่องใช่ม่ะ ทำมะ อยากนักไปช่วยตัวเองที่อื่น ฉันไม่ใช่" เท่านั้นหละ ลุงนั่นก็หายลับไปในฝูงชนแถมยังมีคนหันมามองข้าพเจ้าอีก แต่ช่างมันเถอะ ใครจะว่ายังงัยก็ไม่สน แต่อย่ามาแหยมกันก็แล้วก็ ถ้ายังไม่อยากตาย ไม่รู้ว่าใครเป็นใครซะแล้วตานี่

เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ และยังมีเรื่องทำนองนี้อีกมากที่เกิดขึ้น เพราะฉะนั้นของให้ทุกคนดูแลตัวเองให้ดี ไม่รักตัวเองก็ไม่มีใครมารักเราหรอกนะ แล้วที่สำคัญ อย่าอายที่จะพูดออกไป อย่ายอมที่จะเป็นผู้ถูกกระทำ เพราะมันเสีย ศักดิ์ศรีเป็นบ้าเลย

เอาหละ ไม่ว่าผู้คิดไม่ซื่อจะมาวิธีไหนก็จงระวังตัวเอาไว้เสมอก็แล้วกันนะ ไม่ว่าจะกับคนใกล้ตัวหรือแม้แต่เพื่อนสนิทก็ตาม อย่าไว้ใจผู้ชาย ตราบใดที่ยังไม่ลงโรง
วิธีการป้องกันง่ายๆ
1. แต่ตัวให้ดี คำสั้นๆที่เข้าใจยาก มันหมายความว่า ถ้าไม่ได้ขายก็ไม่ต้องโชว์ เข้าใจป่ะ แล้วจำไว้ด้วยว่า ผู้หญิงที่เปิดบนก็อย่าเปิดล่าง ถ้าเปิดล่างก็อย่าเปิดบน เพราะมันไร้รสนิยมสิ้นดีเลย
2. อย่าร่าน เมื่อมันไม่มีเรื่องก็ไม่ต้องวิ่งเข้าไปหาให้มันมี อย่าไปที่อโคจรทั้งหลายที่มันก่อให้เกิดความเสี่ยง เพราะบางอย่างที่เสียไปมันไม่สามารถทวงคืนได้ คงไม่ต้องให้บอกนะว่ามันคืออะไร เคยรู้รึเปล่าว่า เพื่อนชายคนหนึ่งของข้าพเจ้า เคยปอกว่าผู้หญิงที่ไปหาผู้ชายที่ห้อง โตครร่านเลย มันเป็นคำด่าที่รุ่นแรงมาก แล้วยิ่งออกมาจากปากผู้ชายด้วยแล้ว... ไม่อยากพูดเลย คนโดนด่าแบบนี้คง...
3. อยากเปิดโอกาส เพราะเมื่อเปิดครั้งหนึ่งเล้ว เราจะไปสามารถระงับมันได้อีกเลย

เรื่องพวกนี้หนะ เหมือนจะทำได้ง่ายนะ แต่ที่จริงแล้วมันเป็นเรื่องที่พูดง่ายแต่ทำยาก บางคนก็รู้แต่ทำไม่ได้ หรือไม่ก็ไม่ทำ แต่ชีวิตมันเป็นของใครของมันไม่มีใครสามารถบังคับใครได้  อยากทำชีวิตให้มันเป็นยังงัยก็เชิญตามสบาย ข้าพเจ้าเพียงเตื่อนสติ ไม่เคยคิดสั่งสอน

ขอบคุณที่อ่านมาจนจบ

มีเรื่องอยากถามด้วยหละ อะไรที่สำคัญที่สุดในการอาบน้ำ?
ลองตอบกันดูหน่อยนะ ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อยากรู้เฉยๆ แล้วที่สำคัญ คำตอบต้องเป็นคำตอบแรกที่นึกถึงนะ

แล้วเจอกัน